تشخيص حال بيمار داده مىشود . « 1 » نشانه‌هاى بروز سكته از علائم بروز سكته مىتوان موارد زير را برشمرد : گرانى سر ، سرگيجه ، طنين گوش ، اشكال در حركت ، تارى چشم ، پرش اندام‌ها ، فشرده شدن دندانها در خواب ، امتلاى رگ‌هاى گردن ، سرد شدن دست و پا ، تغيير رنگ ادرار به زنگارى يا سياهى . اينها نشانه‌هائى از نزديك بودن حمله سكته مىباشند . چنانچه دم زدن با خرخر باشد نشانه سختى آنست . اگر تب درگيرد ممكنست « ماده » را بگدازد و تحليل برد . علامت سادگى و سختى سكته ، دشوارى و آسانى دم زدن است . اگر دم زدن بىنظم باشد نشانى از دشوارى خواهد بود . چنانچه علت بروز سكته از مغز باشد اين امر خالى از تب نخواهد بود . افراد مبتلا به احتلاج زياد به هنگام بروز سكته زودتر تلف مىشوند . درمان - 1 - اگر سكته از خون باشد بايد اقدام به فصد و دفع خون اضافى نمود . ( در سكته خونى رنگ بيمار خفه و تار است . ) بازوها را بايد ببندند و از ساق‌ها خون بگيرند . از ران‌ها تا پائين و اطراف را مالش دهند و سركه و روغن گل به سر بيمار نهند . كيسه يخ بر سر گذارند و سپس اقدام به تنفيه‌اى معتدل با داروهائى مانند شكر سرخ 10 گل خطمى 2 ، گل پنيرك 2 ، سنامكى 2 نمك طعام 1 وريوند چينى 2 ل نمايند تا ماده را از مغز فرو كشد . در گذشته همچنين آجرى را داغ كرده به كف پا مىبستند تا خون را به سمت خود متوجه سازد ، آنگاه به درمان موافق با طبيعت بيمار مىپرداختند . 2 - اگر سكته ناشى از بلغم بوده و خون با آن آميخته باشد نخست بايد اقدام به فصد نموده و سپس ترتيب تنفيه ( اسطوخودوس 2 ، گل گاو زبان 2 ، افسنتين رومى 2 ، اصل السوس 2 ، شحم حنظل 2 / 1 ، فرفيون 2 / 1 ، مقل ارزق 1 ، مرمكى 1 ، سگبينج 1 ، تربد مجوف 2 ،

--> ( 1 ) - امروزه با آزمايش‌هاى جديد و ساده مىتوان مرگ واقعى را از مرگ ظاهرى تميز و تشخيص داد .